Centerpoint

 

Hawaii, februari 2015

In het water had ik telkens last van een lekkende duikbril. Heel vermoeiend om telkens het water uit de bril te moeten uitblazen. Dit verstoort het genieten in de ontmoetingen en samenzijn met de dolfijnen die onder en om mij heen zwemmen. David de Master Diver, kwam een aantal keren bij me kijken wat mijn probleem is. Ondanks de liefdevolle geduld en aandacht om het probleem te verhelpen bleef ik last houden. Uiteindelijk besloot ik terug te keren naar de boot. Chris, een van de crew werd geroepen om mij te assisteren terug naar de boot. Wanneer je vermoeid raakt wordt het aardig zwaar om terug te zwemmen naar de boot als die ook nog eens aardig op afstand ligt. Door de diepte kunnen de boten geen ankers uitzetten en met een onderstromingen is het al helemaal lastig vooruit te komen. Dus hulp en assistentie van een ervaren crew is zeer welkom.

Eenmaal op de boot kwam een geïrriteerde gedachte in me op: ‘als het niet de bedoeling is dat ik niet in het water mag zijn, dan laat ik het volledig los en blijf ik de rest van de week op de boot’. Op dat  moment viel er een jas van me af. Ik ga aan de rechterkant van de boot staan. Maar dan.. wat gebeurt er? Dezelfde pod dolfijnen die zojuist om mij heen zwommen kwamen met een ruime boog van rechts over links richting de boot en komen rechts naast de boot liggen waar ik en twee andere dames stonden. De dolfijnen keken ons aan. Op dat moment hoor ik heel duidelijk de woorden: ‘als het je niet lukt naar ons te komen, dan komen wij toch naar jou toe?’.. Huh?.. dacht ik. Beide vrouwen kijken mij met vragende ogen aan. Een van hen zei: ’weet je, begin van de week had ik hetzelfde probleem met mijn duikbril. En omdat ik een handicap heb aan mijn been had ik besloten om niet meer het water in te gaan en weet je wat de dolfijnen tegen mij zeiden: ‘zoek ons niet op, wij zijn binnen in jou”.. wauw, wat een mooie boodschappen. Voor ons drieën was dit het moment om in volledig overgave te genieten van de interactieve schouwspel tussen de zwemmers en de dolfijnen om ons heen.

Even later voel ik mij aangetrokken om bij de punt van de boot te gaan staan. Eenmaal dat ik op mijn plek stond, ontstond er een cocon van energie om mij heen. Ik kon dit veld energetisch helder in kleur om mij heen waarnemen en voelen. Ik herinner mij deze energie. Op dat moment komt er een dolfijnen recht op mij af voor de boot liggen. De dolfijn komt verticaal half uit het water mij aankijkend, hoor ik ‘Be the Centerpoint’.. flitsende beelden van herinneringen vlogen van rechts naar links mijn geestesoog voorbij. Het waren momenten van creatie uit mijn eigen tijdlijn. Het drong tot me door wat de bedoeling is ‘To Be the Centerpoint’.

Eenmaal terug in Nederland voelde ik mij geroepen deze boodschap in een intentie zowel in energie als frequentie over te brengen in een klankschaal om te delen met anderen.

De intentie voor de nieuwe schaal draagt de naam ‘Be the Centerpoint’. Eenmaal dat de schaal klaar was besloot ik om in het midden een gat te laten boren en daar doorheen een koord. Het is een klankbel geworden.

Met Trots en Dankbaarheid is het mij gelukt de boodschap en frequentie over te brengen in deze prachtige klank en vorm.

Klik op de geluidsbalk  om de klank te beluisteren … 

Namasté